Nee, dit is geen zwangerschapsaankondiging! Die wens heb ik ook niet, geen moment gehad ook. Ondanks de nieuwe liefde is mijn gezin compleet en ons huis (over)vol.
In veel verhalen van andere gezinnen lees je dat ‘het kind van ons samen iedereen verbind’. Een mooie gedachte al vind ik het ook nogal een taak voor zo’n kindje, iedereen verbinden. Ik snap wel het principe. Een liefdesbaby (merk dat ik ook iets tegen die term heb, de meeste baby’s zijn toch geboren uit liefde?) heeft iets van iedereen in zich, iedereen kan een stukje van zichzelf herkennen in dit kindje.
Wij maakten een andere keuze. Zeer kort na het samensmelten van onze huishoudens kwam er een kitten. Een beloffte van de liefde aan een kind. Niet mijn feestje, ik ben geen kattenmens. Al moet ik ook eerlijk zijn, de kitten liet me smelten. Wat een schatje! En wat een gedoe om de kitten niet in de -nieuwe- bank te laten hangen, niet in de gordijnen, waarom doet hij met z’n poot het droogvoer uit zijn bak om het dan op te eten? Ga zo nog maar even door.
En tegelijkertijd werkte de kitten verbindend. Want iedereen die weg gaat, terug komt, naar bed gaat, uit bed komt knuffelt met de kitten, ondertussen een kat. Waar is de kat, is hij al binnen, heeft ie al eten gehad, kan er iemand voer kopen. Er is een gezamenlijke verantwoordelijkheid, een doel wat verbindt.
De kat zelf? Die laat het zich aanleunen, laat zich 4 x in een kwartier optillen om geknuffeld te worden en weet precies als er iemand mist in het nest. Dan wordt er gewaakt in de vensterbank totdat iedereen thuis is. Hij maakt overduidelijk onderscheid, bij de één mag hij in polsen bijten, de ander is van de woeste spelletjes en de volgende hoeft hij niet om eten te vragen want die doet nooit het eten.
Geen baby, wel de rol van verbinder. Ik ben er zelfs een kattenmens van geworden.