Symbool voor ‘de mooiste dag van je leven’. Alle dromen komen samen in ‘de jurk’. De toekomst, de liefde, samen, het vieren, alles.
Met als gevolg dat mijn jurk het symbool werd voor andere dingen. Mijn naïviteit, voor dat wat het niet werd, voor de teleurstelling, het falen. Voor ‘had ik dit kunnen weten?’ of misschien zelfs ‘ik had dit kunnen weten’. Voor het gelukkig nog niet weten van dat wat er nog zou komen.
De jurk zelf vond ik mooi, zelfs op het moment dat ik het weg deed nog. Het past bij wie ik was, bij hoe het toen was, hoe ik tegen het leven en de traditie aankeek. En hoe de relatie was.
Pas nu, bij het opnieuw plannen maken, voel ik hoeveel compromis vrijwel iedere stap was. Hoe alles wat gebeurde ‘bevochten’ moest owrden. Het laat me (nu) zien dat ik er toen al diep in zat, al koos voor de lieve vrede, voor de tussenweg. Los raakte van wat voor mij belangrijk was, niet meer voelde wat het deed. Alles voor de compromis tussen ‘hoe het hoort’ en hoe hij het (nog net) kon accepteren. Want eenmaal getrouwd zou het beter gaan toch?