Ik leverde mijn jurk in. Omdat bewaren geen nut meer had. Omdat het tijd was los te laten. Meer nog dan de jurk de dromen en idealen die bij de jurk hoorden en die niet uitkwamen.
De jurk staat voor pijn. Voor de wens en de hoop die ik toen had. Voor dat wat het niet is geworden. Wat het misschien ook wel nooit had kunnen worden. De dromen van een meisje, een wit paard maar geen prins. Van hopen, tegen beter weten in?
Ik kon het niet, er een kaartje aan hangen voor de nieuwe eigenaresse. Ik hoop dat de jurk jou meer geluk brengt? Zo’n kaartje wil je toch niet lezen als je je trouwjurk zoekt? Ik ben blij dat ik er vanaf ben? Ook niet zo fijn. Voor alle niet uitgekomen dromen. Ik besloot het niet te doen. Een blanco jurk, zodat de nieuwe bruid haar eigen verhaal er mee kan gaan schrijven.
Dag jurk, ik neem weer een stukje afstand van het verleden, van mijn dromen van toen. Ze dienen geen doel meer.