Misschien wel één van de meest belangrijke vaardigheden die ik ooit heb geleerd, lezen. Als er iets is wat ik graag gebruik, inzet, doorgeef en vooral ook van geniet is het wel van lezen.
Hoe gek is het dat ik me niets herinner van dat leren? Ik weet niets meer van de magie van de eerste letters herkennen, van het vormen van een woord, van het eerste boek wat ik zelf las. Niets! Zelfs niet wanneer mijn voorliefde voor lezen begon en het verslinden van boeken.
Misschien was het wel veel eerder, ver voordat ik kon lezen. Door de tas met pixi-boekjes achterin de auto tijdens eindeloze ritten. De verhalen van W.G. Van der Hulst op zondagmiddat, als de thee en het chocolaatje op tafel stonden.
Lezen stond (en staat) gelijk met veiligheid. Voor fantasie gecombineerd met woorden. Van lezen op school, het leren lezen, weet ik alleen nog Duimelijntje. Dat was, in mijn herinnering tenminste, een magische verhaal. Het ging verder dan het leren van woordjes.
Kunnen lezen is zó belangrijk in mijn leven, heeft zoveel mogelijkheden geopend dat het bizar is dat ik me de start niet herinner.