Thuis is thee en schrijven.
Niets fijner dan uit het raam staren, mijn handen om een theekopje gevouwen, met mogelijkheden om dat wat in me op komt op te schrijven. Dat wat loskomt als ik vertraag. Arm links op de leuning, benen opgetrokken naar rechts. Thee, pen en papier binnen handbereik. Zijn, verstillen en luisteren. De gedachten laten gaan.
Het ritueel geeft een signaal aan mijn ziel. Dit is je plek voor nu. Hier mag je landen. Wat er vrij komt wisselt, stelt nooit teleur. Het voldoet altijd. Ook omdat er geen eis is, alleen maar zijn.
Het is een soort vaardigheid die ik heb ontwikkelt lijkt het. Om in mezelf verankerd te blijven ‘moet’ er een thuis zijn. Het meest minimalistische voor thuis zijn is dit. Thee en schrijven.