Carnaval ziet eruit als een feest van loslaten en overgave. Twee dingen die mij niet vanzelf afgeen. Loslaten van jezelf, je leven, je een nieuwe tijdelijk personage aanmeten en daarmee volledig los gaan.
Ben ik niet van loslaten vanuit mijn karakter en aanleg? Is het aangeleerd door opvoeding of iets anders? Heeft mijn gevoeligheid er een rol in? Wil ik controle om prikkels te kunnen reguleren? Of vraagt loslaten teveel van mijn observatievermogen? Van mijn zenuwen?
Onvoorspelbaarheid. het niet kunnen ‘lezen’ van de situatie en de mensen. Niet goed weten wat de gewoonten zijn, hoe mensen zich gedragen. En door maskers en schminck niet goed kunnen lezen, door hun alcohol gebruik niet goed kunnen aanvoelen. Daardoor kan ik dus niet vertrouwen op mijn eigen basiskennis, namelijk het lezen en aanvoelen van mensen en omstandigheden. Dat geeft me een unheimisch gevoel en daardoor sta ik meer op scherp, meer ‘aan’. Dan ontspannen en loslaten is ingewikkeld.
Observeren is ‘van levensbelang’ voor mij. Het maakt dat ik zie, weet, kan plaatsen, me veilig voel, wat ik kan/moet/wil en hoe. Van de kostuums geniet ik intens, vooral als er creativiteit aan te pas komt. Als het meer is dan een gekochte jas of pizzapunt hoes. De foamharen, het lego gezin, de roze dames in de trein. Daar zit de energie, de passie, daar klopt het.