door Woordsporen | jan 5, 2021 | leven
Als dingen breken ontstaat er ruimte. Pijnlijke ruimte, lichte ruimte, teveel ruimte of misschien ook wel te weinig ruimte. Ruimte voor pijn, voor inzichten, voor keuzes. Ruimte ook voor confrontaties. In mijn hoofd is er door het breken ruimte om te doen wat ik graag...
door Woordsporen | jan 4, 2021 | leven, mensen, plaatsen
Een van de gebouwen uit mijn jeugd wordt afgebroken om plaats te maken voor iets nieuws. De emotie waarmee ik dit beleef verbaast me. In mijn verstand is het een gebouw, een stapel stenen, een plek waar ik al tien jaar niet binnen ben geweest. In mijn hart staat het...
door Woordsporen | dec 31, 2020 | leven, mensen
Het zijn de jaren van de strangers, deze jaren van opbreken. Onlogisch misschien om een jaar vol corona beperkende maatregelen als jaar vol strangers te omschrijven, toch is dat wat het is. Niet vanwege mondkapjes, maskers enz. Strangers zoals het bedoeld is;...
door Woordsporen | dec 28, 2020 | leven
Na twintig jaar brak ik mijn leven op. Ik veranderde de structuur, de manier van inhoud en daarmee ook de vanzelfsprekendheid van spullen. De spullen waar ik waarde aan hecht blijken minimaal te zijn. Een overgroot deel blijkt vervangbaar door dat wat voorbij komt. De...
door Woordsporen | dec 27, 2020 | leven, mensen, plaatsen
Woorden laten sporen achter op mijn ziel. Mooie sporen, pijnlijke sporen. Woorden kunnen me treffen tot het diepst van mijn ziel, een onuitwisbare indruk achterlaten. Woorden kunnen mij kracht geven, genezen. Woorden kunnen een rookgordijn optrekken, verbloemen waar...
